ئوغلۇمنىڭ قۇرئان كۇرسىدىكى ئۇستازى كامال ئەپەندىنىڭ ئۆمرە ھەجگە بارىدىغىنىنى ئاڭلاپ، خوشلىشىپ قوياي، دەپ ئۆيىگە باردىم. ئىشىك ئالدىدا ئايالىمنى ماشىنىدا قالدۇرۇپ ئوغلۇمنى ئېلىپ كامال ئەپەندىنىڭ ئۆيىگە كىردىم. دوختور بولغىنىم ئۈچۈن مېھمانلاردىن بىرى گەپ سورىدى، جاۋاب بېرىپ بولۇپ قارىسام ئوغلۇم يوق، كامال ئەپەندىمۇ كۆرۈنمەيدۇ. داستىخانغا قارىسام كامال ئەپەندى مېھمان كۈتىمەن دەپ بۆرەك (تۈركلەرنىڭ قاتلىما ئۇسلۇبىدىكى يېمەكلىكى) ۋە چايغا ئېغىز تەگمەپتۇ. بىرى كامال ئەپەندى بىلەن ئوغلۇمنىڭ بىر ھوجرىدا ئىكەنلىكىنى ئېيتتى. بۆرەك، چايلارنى كۆتۈرۈپ ھوجرىغا كىردىم. قارىسام، كامال ئەپەندى ئوغلۇمغا قۇرئان ئوقۇتىۋېتىپتۇ. «كامال ئەپەندىم، تامىقىڭىزنى يېيەلمەپسىز. باشقىلار ئۇستاز ناشتىمۇ قىلماي تۇرسا، بالا ئوقۇتقىلى كەپتۇ، دەپ قالىدۇ. بىزگە رۇخسەت قىلىڭ، خانىممۇ ماشىنىدا ساقلاپ قالغان قايتايلى، سىزمۇ بۆرەكلەرگە ئېغىز تەگكۈزۈڭ» دېدىم. كامال ئەپەندىم شۇنداق دېدى: «ئوغلۇم، ئۇ بۆرەكلەرنى، چايلارنى كۆپ يېدىم، ئىچتىم. شۇ ئوقۇشتىكى زوقنى ئالالمىدىم. ئۇ چاي، بۆرەكلەرنى سەن يېگىن، مەن ئوقۇتاي»...

بۇ ئىككەيلەننىڭ سۆھبەتلىرىنى ياقتۇراتتىم، ئورتاق سۆھبىتىدىن تېخىمۇ ھۇزۇلاندىم. سىلەرمۇ ھوزۇرلىنىڭلار.
https://www.youtube.com/watch?v=ZQSA2vjjkMs